.orange juice.

.

h-n — Wed, 02 Jul 2008 17:56:32 GMT

برق هم که این‌جوری...

سارا

h-n — Mon, 30 Jun 2008 19:53:18 GMT

عصب‌های چشم‌اش را می‌توانستم ببینم که چگونه یکی‌یکی تحریک می‌شدند و اشک را می‌ساختند و پخش می‌کردند درون چشم‌اش. و چین و چروک‌های روی پیشانی‌اش را که می‌خواست پنهان کندشان ولی نمی‌توانست. و خط‌هایی که روی چانه‌اش می‌افتاد و با دست پنهان‌شان می‌کرد، ولی ما می‌دیدیم.. و گونه‌هایی که سرخ می‌شد، و داغ می‌شد، و مرد که گریه کرد. مثل ابر بهار. اگرچه نمی‌خواست گریه کند.
دوستی که زمانی می‌گفت مرد یعنی سنگ، یعنی سخت مثل سنگ. اصلاً یعنی همان سنگ. می‌گفت مرد اگر مرد باشد باید نلغزد، باید محکم باشد، باید قوی باشد، امروز گریه کرد. مثل سنگ، وقتی که گریه کند. مثل مرد. و ما دیدیم گریه‌اش را.

.....................
این‌ها را نوشتم برای محمد که دیروز سارایش را از دست داد. دیروز سارا مُرد. به همین راحتی. تازه‌گی‌ها با محمد نامزد کرده بود. این‌قدر این‌جا ننوشتم تا امروز که خواستم بنویسم، این خبر را شنیدم.
این‌روزها خبرهای بد زیاد شده‌اند..

.

h-n — Sun, 01 Jun 2008 20:54:18 GMT

حقیر به این نتیجه رسیده‌م که بهترین جا برای معاشقه "مترو"ست.

...The UARALz dOOm Metal great experienCes

h-n — Sun, 01 Jun 2008 00:56:18 GMT

{ Surendered To The Decadence . part II }

اندر احوالات آقای ح

h-n — Sun, 25 May 2008 10:58:29 GMT

[روز، صحنه روشن،
بازیگران به ترتیب من و آقای ح سر میز صبحانه، و راوی آن‌طرف‌تر کنار صندلی]

- من به آقای ح: تو فرم پایان‌نامه‌تو کامل کردی؟
- آقای ح: نه
[استکان چای‌اش را تا نیمه سرمی‌کشد]
- من: وقت‌ش الانه ها. دیر می‌شه
- آقای ح: می‌دونم
- من: پس چرا نرفتی سراغ‌ش؟
- آقای ح: [همان‌طور که روی نان کره می‌مالد] نمی‌دونم.. حس‌ش نیست.. به‌گمونم پریود شدم. می‌فهمی که؟
- من: اووو‌م.. آره.. می‌فهمم

[صحنه تاریک می‌شود]

..."algunos naranja antiguos coSas, como "Hola

h-n — Fri, 23 May 2008 20:38:18 GMT

بعضی سلام‌ها هستند که حتا اگر سال‌ها بگذرد هم گاهی یادشان که می‌افتی یک‌جایی ته دل‌ات می‌لرزد. گیرم حتا دل‌ات دیگر مثل قدیم شور لرزیدن نداشته باشد هم. گیرم حتا بخواهی دیگر دل‌ات اصلاً نلرزد هم. گیرم حتا بخواهی به‌یادشان نیفتی هم...
□
بعضی سلام‌ها هستند که طنین‌شان، روی مغز آدم می‌نشیند. مدت‌های مدید همان‌جا می‌ماند. خانه می‌کند. رسوب می‌کند. گاهی سال‌ها می‌گذرد. دیگر فراموش‌شان هم می‌کنی. ولی آن‌ها هم‌چنان هستند. همان‌جا. ولو دیگر حتا یادت هم رفته باشدشان. و بعد از چند سال که دوباره یادشان می‌افتی، دل‌ات با یک‌چیز مزخرفی عجین می‌شود. مثل بغض شاید. بعد پژواک آن سلام را در مغزت می‌شنوی و همان چیز ِ مزخرفِ ته دل‌ات تو را عذاب می‌دهد.
□
آن قدیم‌ترها یادش بخیر. که بعضی سلام‌ها را دوست داشتی. آن قدیم‌ترها یادش بخیر. که بعضی سلام‌ها را دوست‌داشتی. آن قدیم‌ترها یادش بخیر. که بعضی سلام‌ها را دوست‌داشتی.
بعضی سلام‌ها یادش بخیر.
□□□

.

h-n — Tue, 20 May 2008 01:02:18 GMT

امشب، این‌جا آسمان ساده‌ای دارد. ساده. مثل عطر بهارنارنج.
[چهار و ده‌ دقیقه‌ی بامداد.
تهران. سه‌شنبه. سی‌و‌یک اردی‌بهشت هشتاد‌و‌هفت خورشیدی]

شنبه‌نامه، به‌روایت مستند

h-n — Sun, 18 May 2008 21:14:18 GMT

آقا ما از چند روز قبل به یکی از دوستان سپرده بودیم برامون بلیط کنسرت لطفی رو جور کنه. واسه‌ی روز شنبه. بریم ببینیم لطفی بزرگ قراره تو برنامه‌ش چه چیزهایی رو کنه. یعنی کلاً حساب کرده بودیم روی این قضیه. حتی گفته بودیم دوتا بلیط بگیر احیاناً شاید کسی هم اومد با ما. ایشون هم قول مساعد داده بود و اینا. خلاصه گذشت و ما هم برنامه‌ریزی کردیم واسه‌ی شنبه بعد ایشون خیلی یه‌دفعه‌ای اس‌ام‌اس می‌ده به ما و می‌گه "حاجی اوکی نشده". بعد ما هم خیلی ریلکس و رفاقتانه می‌گیم "حاجی ایراد نداره". بعد می‌گیم چه کنیم حالا، که همین‌طوری یه‌دفعه‌ای یاد بازی پرسپولیس‌سپاهان می‌افتیم. ما هم که به‌هرحال آره. دودوتا چهارتا می‌کنیم و می‌گیم "خب ورزش‌گاه هم‌چین جای بدی هم نیست، درسته تماشاگرنما این روزا زیاد شده و توی بورسه و اندکی ترس‌ناکه. و درسته که ممکنه زیر ازدحام جمعیت ناقص بشیم و بریم بهشت‌زهرا. ولی خب گاهی هم‌چین تجربه‌هایی لازمه". بعد تصمیم می‌گیریم دل رو بزنیم به دریا و بریم ورزش‌گاه. بعد یادمون می‌افته که "راستی فلانی می‌خواد بره استادیوم واسه عکاسی. بریم بلکه اون رو هم اون پایین‌ها دیدیم و رفتیم پیش‌ـش". تماس می‌گیریم به فلانی و می‌گیم "حاجی برنامه‌ـت واسه ورزش‌گاه اوکی‌ـه؟" می‌گه "آره حاجی دوربینت رو وردار بیار که سر ظهر درها رو می‌بندند یعنی چون جمعیت پُر می‌شه". بعد طرف‌های ظهر ما دوربین و بند وبساط رو ور می‌داریم و واسه اولین بار عازم ورزش‌گاه می‌شیم. و احساس جالبی داریم. بعد به نزدیکای ورزش‌گاه که می‌رسیم تلفن لامصب زنگ می‌زنه و یه‌چیزهایی می‌گه مبنی بر این‌که الان آقای فلانی یه‌جایی با ما قرار داره و ما باید ایشون رو درست در همین ساعت ببینیم. بعد ما کلاً می‌خندیم به این قضیه و کلاً همین‌طوری یه‌دفعه‌ای مسیر ورزش‌گاه رو برمی‌گردیم تا مسیر معتنابه‌ـی رو در شهر طی کنیم تا بریم پیش آقای فلانی... بعد چهارپنج ساعت هم اون‌جا کارمون طول می‌کشه و حتا نمی‌تونیم بازی رو از تلویزیون نگاه کنیم. بعد همین‌طوری که داریم به حرف‌های آقای فلانی گوش می‌دیم و توی دل‌مون یه‌چیزایی نثارش می‌کنیم، و بازی هم شروع شده، اس‌ام‌اس می‌آد که "یه گل خوشگل زدیم". کمی خوش‌حال می‌شیم و به حرف‌های آقای فلانی بیشتر گوش می‌دیم و حتی باهاش هم‌فکری هم می‌کنیم و قول مساعد می‌دیم برای هم‌کاری. بعد طرف‌های ده دقیقه بعدش اس‌ام‌اس می‌آد که "یک‌یک شدیم". بعد آخرهای قضیه که می‌شه اس‌ام‌اس می‌دیم می‌گیم "مساوی؟". بعد جواب نمی‌ده یعنی طبعاً "آره، مساوی". و مساوی یعنی خراب شدن همه‌ی رؤیاهای افشین قطبی که از اولین ثانیه‌ی حضورش در ایران به میلیون‌ها آدم قول‌ش رو داده بود. یعنی افسوس این همه هوادار. یعنی اون شش امتیاز لعنتی که.. بعد یه‌چند دقیقه بعد اس‌ام‌اس می‌ده می‌گه "قهرمان شدیم. دقیقه نود و شیش گل زدیم". بعد قضیه می‌شه حالی‌به‌حولی. بعد هم‌زمان آپارتمان کناری به لرزه در می‌آد. بعد آقای فلانی متوجه جیغ‌وداد آپارتمان کناری می‌شه و می‌پرسه "چی‌شده؟". می‌گم "چیزی نشده. شما می‌فرمودین". و در انتها هم جلسه تموم می‌شه و با آقای فلانی به نتایج نسبتاً خوبی می‌رسیم.

غرض این‌که تبریک می‌گم قهرمانی پرسپولیس رو به همه. انصافاً حال "باشکوهی" داد. چند وقتی می‌شد این‌شکلی محظوظ نشده بودیم. خدا یه حال اساسی به سید افشین بده.

God blest me

h-n — Thu, 15 May 2008 20:25:18 GMT

*
...such a submissive night

.

h-n — Tue, 13 May 2008 21:24:56 GMT

دارم به این فکر می‌کنم که مثلاً اگه آدمی قیافه‌ش به‌نظر من آشنا بیاد، قیافه‌ی من هم به‌نظر اون آشناس آیا؟ یا نیس.
عجیب مساله‌ای شده‌ها